تا غریبی راهی نیست...

من گم شده ام...

lendehcity — Thu, 12 Nov 2009 09:43:37 GMT

...

گاهی در کوچه پس کوچه های افکارم غرق می شوم ودر میان سیگنالهای ذهنم

سراغ از بازیچه های کودکی ام می گیرم . گریه هایم سندی است بر ادعایم وگودی

چشمان و سرخی نگاهم شاهدی است بر فلاکتم .

چه زود گذشت ضجه های شبا نه ام در میان دنیای کوچک گهواره.

شیطنتهایی که خالص بود وبی ریا . خنده هایی که نماد صداقت بود ویک رنگی.

قطرات اشک ولبهای وارونه ام فریاد ارتباط بود در دنیایی به وسعت محبت.

وچه خوب می نگریستم در چشمان دختر عمویم بی هیچ غرضی.

هیچگاه نامحرمم نخواندندومهر معصیت بر چشمانم ننشاندند.

و هیچگاه تیر نگاه نخوردم وزوزه فریاد غربت نشنیدم .

چشمانم در خواب وبیداری می خندیدند ولبانم اشک فراق می چکاندند .

همیشه از شب می ترسیدم .

آنگاه که همه خواب بودند من قنوت بیداری می خواندم وزمزمه های گرگهای

شبگیر را می شنیدم .

خدایا من نمی خواستم بزرگ شوم وپا به این برهوت هزار رنگ بگذارم ودر میان

چرخهای روزگار روضه غربت بخوانم .

من در راه عبور از پل کودکی در میان چشمان دختری از جنوب معصومیتم را گم

کرده ام...وهای های می گریم صداقتم را که به بهای بلیط قطار زمان به گیشه

هوس سپردم.

من گم شده ام زیر پای مسافران شبگرد.

از گرگهای بیابان وشغالهای خیابان می ترسم ودر میان نگاه کفتر خوابیده بر بام

خانه مان عشق را طلب می کنم.

اینجا سرزمین قابیلهاست...

اینجا در دادگاه سکوت معصومیت کودکی را به جرم خواب به دار حضور آویختند.

ودر گورستان دنیای وحشت مدفون نمودند .

اینجا خون را می نگارند وخون نامه را در میان گیسوان دختری تنها صحافی می کنند.

اینجا در ردای دروغ عاشق می شوند ودر دفتر خانه هوس عقد محبت می بندند .

اینجا دلها به سان خیابان سیاهند وچشمها همانند غروب سرود انا الغریب سر می دهند .

((می خواهم بر گردم به کودکی...)).گم شده ام در میان بوته های خیال...

وهستی را می خوانم تا زنگار از روحم بزداید.

پس می کوبم بر طبل تاریکی تا شاید روزی درمیان خواب وسکوت برگردم به ...

تقوی/۲۹ فروردین۱۳۸۵

گناهم...

lendehcity — Mon, 13 Apr 2009 22:29:18 GMT

گناهم این بود...

که دل ساده ام را به سادگی مترسک ها دخیل بسته ام

دریغ...!

نمی دانستم آنها دسیسه کلاغانند!!!

نویسنده:(نامعلوم )

به کدامین گناه...

lendehcity — Wed, 31 Dec 2008 09:14:18 GMT

به کدامین گناه خانه ات آماج حملات دد منشانه دژخیمان و وحشیان قرن قرار گرفته است ...به کدامین گناه نگاهت را با تیر زهر آگین خشم نشانه رفته اند...به کدامین گناه شب را تا به سحر تانکها و ارابه ها وطیاره های مرگ،در کوچه ها وپس کوچه های خلوت دلت و در جولانگه آسمان لبخندت لالایی مرگ می خوانند وزمزمه جنون می سرایند...به کدامین گناه چشمانت را به تازیانه سکوت خیس می کنند...به کدامین گناه لبخندت را به اسارت برده اند وتبسمت را در میان سیمهای سهمگین خاردار سنگدلی ،دفن نموده اند...به کدامین گناه فرزندان نامشروع صهیون، قلبهای پاک وبی آلایشت را به نگاههای سوخته وچکمه های دریده حضور خط خطی نموده اند...به کدامین گناه ماشین جنگی غرب وامپریالیزم،بر بام سرزمین سبزت رجز خوانی می کند.

غزه...پنجاه واندی سال است پیرهن سیاه بر تن کرده ای و وامصیبتا درها و دیوارهای سوخته زمین و زمان را به ماتم نشسته ای ...اشکها و مویه های مادران تو سندی سیاه است بر پیشانی کور دلان ننگین قرن.غزه...کودکان دیروزت،امروز در لباس دامادی پیروزی را به انتظار نشسته اند ومردان امروزت دست به آسمان، ستارگان امیدشان را یک به یک شمارش می کنند.

غزه...زنجیرهای شیطان بر بدن نحیفت چه ظالمانه می درد پوست مقاومت را... وتوگریان،نه از درد، بلکه از فرط نابرابریها ونابرادریها مرگ را در لباس عزت می خوانی.غزه...آسمانت بوی خون می دهد وآتش و آه و زمینت رنگین کمان خونهای سرخ و سبزی است که اتوبان اتصال به ملکوت است.

غزه ...امروز برادرانت در پس پرده نامردی دست دوستی به سوی آپارتاید صهیونیزم دراز می کنند ...در آغوششان می گیرند ونجواهای معنادار می خوانند ودردها ورنجهای پنجاه ساله ات را نمک نفاق می پاشند...آنانکه روزی شعار وحس ناسیونالیزم عربی شان گوش فلک را کر کرده بود،امروز هزینه سفرهای همایش به قولا ((دینی)) را با حضور زنازاده های تاریخ و وارثان شمر ابن ذی الجوشن - بر سر میز طراحان استراتژی وتئوریسینهای محو اسلام –متقبل می شوند...آنانکه داعیه فرزندات را با خود به یدک می کشند،شریکان دزد ورفیقان قافله اند...غزه...امروز با جسارت می گویم:دیگرگروهی از اعراب را عرب نمی خوانم ...بلکه مردان بی غیرت وبی هویتی می خوانم که شرف وناموس وحیا وجرات وجسارت و....را قی کرده اند وجامی از خود باختگی و غرب زدگی را سرکشیده اند...غزه...بمان وبمان وبمان وبدان این قلم فرسایی این حقیر نبود بلکه اندک توانی بود که می توانستم در راه آرمانت هدیه کنم.

به امید آزادیت وپیروزیت

پروازتان ناتمام ماند...

lendehcity — Sat, 06 Dec 2008 16:19:04 GMT

پروازتان ناتمام ماند...

مسافر کدام دیاری...سرزمین سوخته سقوط یا وادی سبز صعود...کلامت بوی رفتن می دهد ونگاهت روایت سرخ عروج...آن روز که سوار بر طیاره عشق،عزم کوچ نمودی وعاشقی را سه طلاقه کردی،پروانه را به حضور طلبیدی وپرواز را تبسم حضور زدی.

پرواز را به خاطر بسپار...

به یاد روشن ضمیران سبز قامتی که قلم را بر صفحه روزگار مردانه به ستوه آوردند تا رمز عاشقی بنگارند ونی نامه شهادت بسرایند...

سالگرد شهادت اصحاب رسانه را به حضور همه فعالان عرصه رسانه و خبر تعزیت می گویم

نمي دانم از خود بنويسم ...

lendehcity — Thu, 06 Nov 2008 11:40:18 GMT

نمي دانم از خود بنويسم يا ...

اما مي دانم كه همدرد سكوتم و هم پياله غربت...فراروي زمانه ام و قسم خورده تقدير...سرزمين سوخته دلم جولانگه نامردمي هايي است كه شب مي پرستند و شبنامه مي نگارند...چه بد زمانه اي است بانو...حضورم را به بازي گرفته اند يارانم...دلنوشته هايم را ديوانگي محض مي خوانند و نگاهم را تير مسموم هوس...بانو؛اينجا چه ارزان دل مي فروشند و در بازارچه دلدادگي تورم عشق چه پايين است...خروار خروار دل وقلب به قيمت نيم نگاهي ارزاني لبخندي سوخته مي شود...بانو اينجا قلبها را شبانه تا به سحر اجاره مي كنند و دلها را تخته سياه تمرين عشقهاي دروغين...اينجا تبسم مي زنند محبت را در پستوي خيالي سياه و مي گريند لبخند را در ميان لبهاي ترك خورده غروب ...بانو مي خواهم برگردم...

اگر يادتان ماند وباران گرفت

lendehcity — Sat, 20 Sep 2008 13:43:25 GMT

((اگر يادتان ماند و باران گرفت ......

دعايي به حال بيابان كنيد ))

اي فلق در ان سان كه چكامه شمشير و زخم و ناز و نياز سرود سکوتت بود در مسجد كوفه ....و در ان سان كه ابر خون چهره خورشيد را خيناب مي نمود .. در ان زمان كه آسمان زانوي واسفا در بغل گرفت ....چه حالي به خود گرفته اي و چه زمزمه اي را ورد زبان داشتي .... اي فلق به ياد داري سبقت علي را در63 بهار كه هيچگاه خواب نماند بعد از ظهور تو ... آيا به ياد نداري ان هنگام را كه به وقت بيداري ات سلامت ميداد .. از ياد برده اي زمزمه هاي علي را كه گوش خواب و خيال را مي پيچاند و تلنگري بر خواب غفلت هديه مي نمود ... از ياد برده اي نجوای پدر خاك را بر خاك ... از ياد برده اي چشمه سار ديدگان علي را كه گونه هاي سرخ مظلوميت را به وسعت تاريخ سيراب مي نمود .... به كدامين گناه خورشيد را دونيم كرده اند به وقت سحر ... اي سحر نفرينت باد... اي سحر ننگت باد كه پاسباني از ابرمرد زمانه را به خوابي فروختي ... نفرينت باد كه گامهاي سترگ ابوتراب را به وقت زيباترين ملودي عشق (اذان قلبها ) به نسيان هديه كردي ... اي سحر تا زمان زمانه است و زمين خواستگاه ابوالبشر ، خنده را بر لبانت حرام كن و گريه را سحري هر روزت مجسم نما ... روزه سكوتت به وقت سحرگاهان و عباي سياهت به نشان عزاي عزيزترين موجود خاكي تا به وقت قيامت رنجي است و مهنتي به بهاي خوابي سنگين در روزي سياه و روزگاري غمناك ....اي كوفه هنوز بيداري و بام به بام و نشان به نشان ،حضور ناله ميكني .....هنوز يبداري و كوچه به كوچه و محله به محله لالايي وا غريبا سر ميدهي ... به ياد داري مرد شب رو را كه خواب از چشمانت مي ربود به رسم شب زنده داري ... به باد د اري نداي علي را كه معبودش را به حضور فرا مي خواند به شيوه تضرع... هنوز بيداري و ناله ناله كلام و نجوا نجوا واحسرتا سر مي دهي ... هنوز از ياد نبرده اي دلداري علي را در دل سياهي شب ... هنوز از ياد نبرده اي كمر خميده علي را به زير كيسه نياز و نان نماز ... آن شب .... همان شب ... همان شب غم بار را مي گويم ... همان شبي را مي گويم كه دست و دل و دهان و چشم و تيغ و نيام و ملجم ملعون نقشه سياه و شوم ترور خورشيد را در اتاق جنگ شيطان و به دست بازيگران و استراتژيست هاي در غل و زنجير ابليس بر روي دايره وجودي تو ترسيم نمودند ...

نفرينت باد اي كوفه ... ننگت باد اي كوفه ... تو خود مي داني اين سر آغاز نا سازگاري است با فرزندان رسول حق ... سر آغاز بي حرمتي است به وارثان سيلي زهرا ....هنوز از ياد نبرده ام گامهاي خسته اما استوار بانوي داغ ديده كربلا را ...هنوز ضجه هاي بانوي تل زينبيه را به باد فراموشي نسپرد ه ام كه چگونه كوچه هاي كوفه به استقبالش آمدن ...هنوز مردان و زنان به خواب رفته كوفه را چهره به چهره و نفر به نفر به ياد دارم ...كه چگونه بر سر و صورت آهوان رميده دشت بلا سنگ بد نامي و بي حرمتي ميكوبند ...هنوز بدن بيمار سجده گاه زمين و اسمان امام سجاد را از ياد نبرده ام ...

نفرينت باد اي كوفه ...ننگت باد اي شاهد فرق شكافته ابوتراب و اي مستمع ضجه هاي زينب كبري و ديده سر ثار الله به وقت مظلوميت ...و هنوز زنده اي و نفس ميكشي . و هنوز زنده اي و روايت ميكني ..

اي تيغ ...خود را تيغ مي نامي و به نام شمشير به خود مي بالي ...چگونه فرود آمدي بر اميد و آرزوي رسول ...چگونه نشست كردي بر فرق بوسه گاه پيامبر ...تو حرمت كعبه را شكافتي يا فرق منور زاده كعبه را ...گريه هايت به هنگام فرود بوسه گاه نور بود و چكاچكت به وقت بران،به سان رعد و برق تزلزل دلهاي كودكان يتيم ...

نفرينت باد ملجم مرادي ...شقي ترين موجود كه ننگي تاريخي را بر پيشاني هستي ادميت از ازل تاابد حك نمودي ...

ان گاه كه به قصد جان نور راهي خاستگاه نور شدي بر خود مي باليدي يا نفرين زمانه را يدك مي كشيدي ؟

همراز شيطان شدن و هم پياله ابليس ننگي است به وسعت تعبير خوابي مخوف ..آنگاه كه شكم را تكيه گاه ناخواسته خود نمودي و تيغ حايل شد ميان تو و زمين و خال و خواب و خيال ...

جمله همراز و همناله چاه را به ياد نياورده اي ؟ (انبيائ بر پشت خوابند –اوليا بر دست راست – خواب شيطاني بود اي ملح دين –اينچنين خفتن خطاست).

فزت و رب الكعبه ... رستگار شدي ؟ ديدار رسول و ملاقات بانوي بهشت جز رستگاري انعام ديگري نيست . اي شب زنده داري كه فاصله خود را با مرگ را مويي ترسيم نمودي .....

شهادت فرزند كعبه را به همه شما تسليت وتعزيت مي گوييم

(از دل نوشته هاي سيد تقوي-دوازدهم مهر ۸۶)

ناز بانو خيالم را خواب برد

lendehcity — Wed, 10 Sep 2008 12:32:08 GMT

مي گريم ومي نگارم افسوسهاي كودكانه ام را

ومي سرايم خنده هاي چشمان ناز بانوي گمشده احساسم را

ناز بانو..خيالم را خواب برد

وچشمانم در زير آبشار اولين ملاقات تبسم

رنگ صداقت باخت و سرمه دروغين كشيد

خروار خروار سكوت و بغل بغل انتظار

تنها يادگار شبهاي چله بي رحم عاشقي است

ناز بانو..ذل زده ام به ديوار ترك خورده دلم

خاموشم وسوت وكور

وهاي هاي گريه مي كنم دكلمه هاي بي كسيم را

ناز بانو..چشمانم به من دروغ گفته اند

ولبانم در فصل سوزان سكوت عهد شكسته اند

وديگر حيات خلوت دلم جولانگه گيسوان آهوي رميده از بام نگاهم نيست

ناز بانو خيالم را خواب برد

ودر زير سقف كاذب ((آي لاو))لالايي عشق مي خوانم

نازبانو..

ناز بانو..قسم به سنگيني قطرات چكيده از چشمان معصومت

بيدارم كن

سلام بانو

lendehcity — Sun, 27 Jan 2008 17:08:18 GMT

بذار سفره دلمو زیر شیرونی اشکهات وا کنم بانو...می دونم پیاله دردم،سوهان زخم قلبته...ولی قسمت میدم به سینه زنگار گرفته ابرهای آسمون...به نم نم التماس بارون چسبیده به گیسوی دختر آفتاب ....قسمت میدم به زار زار گریه گنجشک مونده از قافله کوچ...کرشمه لبخندمو خط خطی نکن...می دونم دزد نگاهم ودروغگوی قهار قمار عشق...می دونم صاف صاف می خندم به گل رز ومچاله می کنم دستمال گل سر لیلای خیالتو...می دونم کافر تبسم بارانم ومرتد مذهب عشق...

نفرینم نکن بانو...دیار به دیار وکوی به کوی از سرمه سیاه ستاره سهیل تا کلاغ بارون مرثیه پیرغلام فاصله می کارم و جدایی درو می کنم...

خجالت می کشم مژه های خیستو دخیل ببندم...بر بلندای بام ابروانت سه تار سجود می نوازم وزلف شونمای پریشانتو به رکوع می ایستم...

سلام بانو..مسافر دشت جنونم...سوار بر مرکب آرزو...اذن سفر می خواهم...می خواهم بتازم تا صحرای حضور بی هیچ دوز وکلکی...مهلت بده بانو تا سیر سیر لبخند بزنم کلامتو ووخروار خروار برقصانم خط وخال وخیالتو...

می ترسم...از دستانم می ترسم...که شلاق بزنن شانه های نحیف احساسمو...می ترسم بانو...از خروش نفسهای زخمی هوسم می ترسم...از سرود پاره های بی حریم وتند زبانم می ترسم...بانو دستم را بگیر...به خدا از گربه سالان هوس ران کوچه پس کوچه های ویران دلم می ترسم...از باد گیر گر گرفته غروب، پشت زوزه گرگ صفتان زیبا روی می ترسم... کمکم کن...خوابم گرفته بانو..

دو رکعت سلام ،واجب قربت الی الدخیل...

به چشمانم نگاه کن

lendehcity — Tue, 22 Jan 2008 22:56:50 GMT

ساده ای یا زمانه را به بازی گرفته ای

به چشمانم نگاه کن...

سیاهی مردمکانم، طبل پاره نیزه های عریان کلام توست

خوابم را لبخند بزن وخیالم را تا پس توی ترانه بی کسی فریاد کن

تا انتهای جاده فراق همراهم باش...

دست در دست ونگاه درنگاه

خسته ای یا چشمانت را سرمه خاک کشیده ای؟

رنگین کمان آرزوهایم رنگ باخته ابروان مهتاب است

مسافرتنگه تاریکیم در مسیر یخ زده خواب

اینجایم...

در انتهای خط

کمی مانده به آخرین پاراگراف سقوط

یا دستم را بگیر...

یا ببند دفتر خاطرات احساس را!!

ومن ایستاده ام ...در ایستگاه انتظار

lendehcity — Mon, 07 Jan 2008 19:06:18 GMT

سرد بود وسپید... نه خوابی و خیالی ونه رنگی وبی رنگی ... واژه های بی رمق را به زنجیر کشیده بودم ودل واژه ی سوزناک کلامم را به دام زبان ...انگار کفتران رمیده از بام نگاه کفتر باز سوز می خواندند وسرما زمزمه می کردند

ومن ایستاده ام... در ایستگاه انتظار

همه جا سفید پوش بود،به سان عروس حجله نشین...خواب وخیال،فریاد پلکهای بی تابم بود در وادی برهوت بی قراری... بر بالای سکوی انتظار تبسم عرش را به تماشا نشسته ام...وآرام آرام می نگریستم اشکهای سپید آسمان را که با خنده می ریخت بر دامن سیاه خاک وآسمان فرش سپید میهمانی پهن کرده بود بر سینه طناز زمین

ومن ایستاده ام...در ایستگاه انتظار

نمی دانم به وقت حضور چه بگویم ...ودر گوش دختر آفتاب چه نجوا کنم...سکوت کنم وزبان چشمانم را با تازیانه لبخندش بچرخانم، یا هیاهوی قلبم را ریتم موزون اشکهایم گردانم...پاورچین پاورچین دلم را بر صفحه شطرنج آرزو می چینم...در این آوردگاه سرباز بر شاه حکمرانی می کند...اسب سیاه وسفید عاشقانه واژه حذف را می پذیرند...وزیر بازی شطرنج عشق سوار بر اسب اعتقاد به ملاقات فیل می رود ورخ تنهاییهایم به وقت عاشقی چهره می گشاید

ومن ایستاده ام...در ایستگاه انتظار

بی هیچ غرضی وبا هرباوری ذل زده ام به چشمان دختر آفتاب وشمردم تار تار مژه هایش را که سیاهی شب چله را تفسیر می کنند...انگار سالهاست که به میهمانی آفتاب دعوت شده ام،بی هیچ دعوت نامه ای...آفتابی که نه بستنی شاه توتی تعارف می کند ونه چای لب سوزی...سفره میهمانی دختر آفتاب مهر است وماه ومهربانی ...در زیر درخت سپیدار ودر جوار بانوی مهر واژه ها گوش را می رقصانند ولبها را مهر سکوت می زنند ...چشمهایم خجالت می کشند با چشمانش بازی کنند و وکلامم،همکلام گلوله های سرخ صداقتش گردد...نجابتش گوی سبقت از جذابیتش می ربود ...سیاهی چشمانش با کلک سرمه نگار بر لوح سفید کلامش به وسعت تعریف فاصله ها لوس می نگارد ولبانش در برخورد با الفبای واژه ها جمله آرامش تصنیف می کند ...چه زیبا سرود تبسم می خواند ونی نامه عشق وعاشقی صحافی می کند...شب را نمی پرستد وتاریکی را دشنام می دهد ...غم را کلید تنهایی وتنهایی را عامل جدایی وافسردگی را معلول بی یار بودن می داند...چه شیرین آهنگ صمیمیت می نوازد وچه سوزناک ضربان قلبی زخمی را در بالانس پلک زدنهای چشمی گریان به تاپ تاپ وا می دارد ...

ومن ایستاده ام ...در ایستگاه انتظار