با کلنگی بر دوش آمد

وقتی که مزارم را دید

و حالا میان آن همه دشنه

دنبال خنجری می گردد

که به من بخشيده بود

تا عاشقانه و گنگ

روح عریان کرده ام را

س - ل - ا – خ- ی  کنم

خوابم می آید و

سردم است

استخوان هایم

سگ لرزه گرفته اند

اين بغض هم

 خفه می کند و

 نمی شکند

حفره ی دهانم پر از خاک است

و نمی توانم

نمی توانم ف- ر- ی - ا - د  بکشم