مي خواهم اين شهر را بگذارم و بگريزم...
از ثانيه هاي پوچ اين عصر خسته ام و... دل مرده!
از ابتذال ِ رنگي ِ اين شهر دلگيرم...
از نگاه هاي سود جو گريزان.....
هيچ کس يادش نيست که چرا شهر بزرگ ساخته شده...
از خيابان نفرين شده اين شهر مي گريزم....
لابد خود شهر مي دانسته که چرا بايد انتهاي اين خيابان سينما باشد و ابتدايش قفسبان آدميان دلگير و خسته....
و هر روز در نزديکي پارک اين خيابان
انتظار مي کشم...
انتظار پرستويي که
از کوچ طولاني اش باز مي گردد و.....
اشکهاي همه مسافران ِ دلگير و خسته را پاک مي کند....
هر روز در نزديکي پارک
مي نشينم و گريه ميکنم.....
مي نشينم و فکر مي کنم
که پرستوي مهاجر کِي به اين شهر بزرگ مي رسد؟
رهرو آن نیست گهی تند وگهی خسته رود رهرو آن است که آهسته وپیوسته رود
مطلبی که امروز در وبلاگ قرار دادم خیلی متفاوت ومستقل از نوشته هایی است که تا به حال نگاشته ام. در حقیقت با توجه به اینکه در رشته ای تحصیل می کنم با گرایش سیاسی ولی تا به حال و حتی به سفارش برخی دوستان در این زمینه ورود نکردم وازروی ترس ویا رعایت جوانب احتیاط به شعر وقطعات ادبی پرداختم .اما امروز بر خود فرض دانستم تا این مطلب را درج کنم وبدون هیچ اظهار نظری همه دوستان را به تامل وتفکر دعوت وقضاوت را بر عهده دوستان بگذارم.
اظهارات اخیر احمدی نژاد:
« اينكه ميگويند دو بچه كافي است، من با اين امر مخالف هستم. كشور ما داراي ظرفيتهاي فراواني است. ظرفيت دارد كه فرزندان زيادي در آن رشد پيدا كنند، حتي ظرفيت حضور 120 ميليون نفر را نيز داراست. وي گفت: اين غربيها خود دچار مشكل هستند و چون رشد جمعيتشان منفي است، از اين امر نگران هستند و ميترسند كه جمعيت ما زياد شود و ما بر آنها غلبه كنيم، به همين خاطر مشكل خودشان را به ديگر كشورها صادر ميكنند. يك نگراني دارم و آن اين است كه حضورزنان در عرصه اجتماعي باعث شود از ماموريت اصلي خود يعني تربيت نسلهاي آينده دور شوند. »
