...

هنگام رفتن

در چشمان عشق نگریستن

آنچنان مشتاق ماندنت می کند 

که پای رفتنت سست می شود

و رفتن را مرگ می پنداری

پس چشمانت را ببند

و پا در جاده بگذار

و همیشه به یاد داشته باش

گاهی وقتها برای بودن

باید رفت...

ومن می روم تا بودنم را ثابت کنم

از همه دوستانی که گهگاهی به من لطف داشتند :

خواهران خوبم وبرادران دوست داشتنی ام از صمیم قلب می خواهم

که این برادر کوچکشان را دعا کنند

شاید برگشتم وبر دیوار زرین دستنوشته هایتان

بوسه خلوص زدم

و یا بر بالین سرخ نگاهتان اشک سکوت ریختم

و بر بام نظر خواهی وبلاگتان شاخه گلی کاشتم

حق یارتان

شاد باشید وشاکر

... و بدود

آن گاه بود كه سكوت كردم

 آن گاه بود كه نا فرماني كردم و آن گاه بود كه خود را ديدم