...

تو را خدا به من نخند
شاید گمانی واهی باشد
 اما مي گويم...
اگر شبی در کنار چشمان خیسم خیمه زدی  
 به ابروان کمانی ات دستبرد خواهم زد 
 وایستگاه بی توقف لبانت را اشغال خواهم نمود 
 ولو در دادگاه عشق به دار سکوتم بیاویزند 
 می گویم ومی نویسم ...
و تاریکی را به شهادت فرا می خوانم  
 تا قصه قاب ترک خورده را 
 بر بالین دیوار کاهگلی خسته از زمانه روایت نماید 
 ومی گویم...
 تا شاید سایه بان خاطره هایم باشی 
 در گلوگاه مرگ
ومی نویسم...

تقوی/ 

وقتي دستاشو بستن ، چيزي نگفت !

چون اون از وقتي شروع کرده بود به نوشتن روزگار، دستاشو بسته بودن ...

واسه همين عادت داشت به اين دستبنداي آبکي ...

وقتي که حلقه رو سفت کردن تو گردنش، يه نگاه به خورشيد کرد ...

آخه خورشيدم از پشت کوه اومده بود تا اعدام روح اونو تماشا کنه !!!

وقتي فرمانده فرمون داد که زير پاشو خالي کنن ... دنيا ساکت شد

 خيلي زود نفسش بريد ...

اما چشاش هنوز مثل يه کوره داغ داشت مي سوخت !

اون روز خورشيد سياه شده بود...

همه مي گفتن بخاطر اينه که ماه جلوي خورشيد و گرفته و از اين جور چيزا ... !!!

اما من مي دونم چرا خورشيد سياه پوش شده بود

(( ولی به هیشکی نمی گم))

...

شايد اين بار سلام آغازدوستي نبود سر آغاز یک سکوت بود از جنس تاریکی

راستي يادت مي آيد

يادت مي آیداصلا تو کیستی ؟من کییم؟ وشايد به همين سادگي

 من شدم دوست تو

من نگاهت را در سفیدی یک تابلو می خوانم

وشماخواب وخیالم رادر وسعتی به بلندای آیدی تفسیر می کنی

تنهایم وغربت رابه نظاره نشسته ام

اما نه...

 ای مرا می خواند ...

فریادت میزنم ...اما به تمسخرم گرفتی!!

می دانم غروب را حفظ کرده ای

وسکوت را در مکتب بیداری تلمذ نمودی

پس بخوان مرا

...

دارم کلافه میشم و مغزم کار نمی کنه ...آخه هیچ چیز بلد نیستم که بنویسم ...

خدای من این ذهن وامونده هم که انگار فسفر نداره ...از همه چیز وهمه کس خسته

شدم...حتی از خودم هم بدم میاد...

از چرت و پرت گويی هام... دفتر را می بندم وآن را پرت می کنم به سایه ام... نگاهی به

 ليوان می کنم چقدر حالم بده ليوان را توی دستم می گيرم ... از آن می خورم چه سرده!٬

نگاهی به اطراف می کنم... از همه آدم ها حالم به هم می خوره ...همه مثل هم ديگه

 هستيم خالی و تکراری!

ليوان را توی دستم فشار می دم آن را از لبه ميز به پايين پرت می کنم٬ هيچ کس از صدای

شکسته شدن آن نمی ترسه انگار خيلی از اين اتفاق ها اينجا می افته ! بلند می شم کيفم را

 می گيرم توی دستم سريع از بين ميزها می گذرم از شدت بوی سيگار سرفه می کنم ٬در را

باز می کنم و ميرم بيرون چقدر هوای اينجا  خفه ست. مثل اینکه یکی داره صدام می

کنه ...باز هم توهم ...باز هم خیال...آخه اینجا کسی سیگار نمی کشه ...

سردمه دارم می لرزم ...ای کاش مادرم بود ...آخه وقتی سردم می شه مادرم پتو برام می

یاره ...آخه چرا الکی میگن آسمون آبیه ...باور کنید آسمون رنگ نداره - یا شاید رنگ شال

 خواهرمه ...آخه می دونید خواهرم خیلی وقته رفته به آسمونا(تو را خدا به کسی نگید ... من

 شبها می بینمش )...همیشه به من میگه بیا تو آسمون...

اما من که پیرهن سفید ندارم ...خواهرم گفته اینقده باید زیر بارون وایسی تا پیرهنت سفید

 بشه...بعد از اون هم باید برای ۵ تا بچه یتیم لالایی بخونی ...

من همه این کارها را کردم ...ولی منو خاک کردند ...

آخه گفتند: قلبت شبیه ۵ نیست و رنگ کفشهات سیاهه ...

باور کنید خواهرم خیلی مهربونه ...شبا رو خاک من آب میریزه ...

آخه می دوید گفته: تا بهار بعدی سبز می شم واز زیر خاک بیرون میام...    

يادته
 سوار قايق شديم
 قايقي كه سوراخ شد
 وسط دريا
ترسيدي غرق بشيم
 و من همه ي آبها رو خوردم
 دريا خشك شد
 ماهي ها مردند
 و تو
 زنده ماندي

 بي تو
 نه بوي خاك نجاتم داد
نه شمارش ستاره ها تسكينم
چرا صدايم كردي
چرا ؟
سراسيمه و مشتاق
سي سال بيهوده در انتظار تو ماندم و نيامدي
نشان به آن نشان
كه دو هزار سال از ميلاد مسيح مي گذشت
 و عصر
عصر واليوم بود
 و فلسفه بود
 و ساندويچ دل وجگر 

((حسین پناهی))